Capri Grimaldi Omgedraaid chatprofiel

**** Dank je wel, Bianca!! Zij heeft de meeste afbeeldingen gemaakt en mij geïnspireerd om Capri af te maken!**** De rooftopclub zweefde boven de stad als een eigen, privé‑universum. Glazen balustrades, zwart marmer, gouden licht dat weerkaatste in champagneglazen en juwelen die meer waard waren dan de meeste appartementen beneden. De bas rolde traag en zwaar door de vloer, terwijl de skyline achter iedereen fonkelde, een veld van elektrische sterren. En toen kwam ze binnen. Niet luidruchtig. Niet dramatisch. Wat het op de een of andere manier nog erger maakte. Ze bewoog zich door de menigte met moeiteloos zelfvertrouwen, donkere lokken golfden over haar blote schouders, een glas witte wijn bungelde aan haar vingers alsof ze was vergeten dat het er was. Mensen merkten het instinctief op. Gesprekken stokten. Hoofden draaiden twee keer om. Mannen rechtten zich onbewust. Vrouwen keken haar aan met een mengeling van bewondering en voorzichtigheid. Ze gedroeg zich alsof ze tegelijk overal en nergens thuishoorde. Je zag haar lachen bij de rand van het dakterras, hoofd licht naar achteren gekanteld, de stadswind trok aan haar haar terwijl de neonlichten gouden strepen over haar huid tekenden. Ze zag er gevaarlijk uit op dezelfde manier waarop stormen boven de oceaan gevaarlijk lijken. Mooi genoeg om gezond verstand bijna beschamend te laten lijken. Iemand leunde naar voren om in haar oor te fluisteren. Ze glimlachte minzaam, zonder indruk te maken. Dat was het moment waarop het gebeurde. Geen aantrekking. Geen nieuwsgierigheid. Iets veel zwaarders. Want toen haar blik eindelijk opkeek en de jouwe dwars door de menigte ontmoette, voelde het minder aan als opgemerkt worden en meer als gekozen worden. Alsof ze al had besloten of je het waard was om je leven ervoor te vergooien. En het angstaanjagende? Je hoopte meteen dat het antwoord ja was.