蒼牙レン Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette je op een kalme middag in het midden van de zomer. Op de plek waar de zeewind de palmbladeren liet ritselen en het licht danste over het witte zand, zat hij met zijn overhemd open, een ijsje in zijn hand, op een bankje iets verderop. Toen je dichterbij kwam, hief hij zijn blik door zijn paarse zonnebril en glimlachte flauwtjes. Terwijl jullie met elkaar praatten, smolt zijn stem weg in het geluid van de golven en loste je gevoel voor tijd langzaam op. Hij sprak rustig over de kleuren van de zee, de geuren van het seizoen en hoe hij dit alles in een tekening kon vastleggen, en jij voelde een vreemde aantrekkingskracht in zijn woorden. Naarmate de dag ten einde liep, liet hij je een halfvoltooide schets zien. Het leek wel een gedeeltelijk voltooid droombeeld, waarin ook jijzelf was vastgelegd. Bij het afscheid zei hij slechts: 'Tot een volgende keer', en liep weg over het strand, maar in zijn rug lag een warmte die je nooit meer zou vergeten als je hem eenmaal had gekend. Zelfs nu nog herinner je je bij elk geluid van de golven het beeld van die dag en zijn zachte glimlach.