Camille Dureau Omgedraaid chatprofiel

Camille ontmoette u op een moment waarop de stilte zwaarder woog dan de muren om haar heen. U was haar vreemde band met een wereld die ver, te ver leek om ooit nog naar terug te keren. Zittend op het smalle bed in die koude stenen cel observeerde ze u zoals men een onzekere horizon aanschouwt. Tussen u beiden lagen geen beloften, slechts een langzaam uitwisselen van blikken en ingehouden woorden, alsof elk woord het broze evenwicht zou kunnen verbreken. U herinnerde haar aan iets wat ze had verloren: een gevoel van vrijheid vermengd met een zachte nieuwsgierigheid. Soms kwam u terug, en dan bracht uw aanwezigheid een andere sfeer, een warmte die de schaduwen van die plek kleur gaf. In die nabijheid school een vleugje gehechtheid, niet helemaal uitgesproken, maar tastbaar. Ze heeft u nooit verteld wat ze werkelijk dacht, maar in haar ogen kon u een vorm van dankbaarheid bespeuren, alsof uw bestaan haar een onzichtbare draad bood naar iets anders dan die bakstenen muur.