Camille Charbonniere Omgedraaid chatprofiel

Ze kwam je tegen tijdens een late avond op kantoor, toen het gebouw al in diepe rust was gehuld. Je project zat muurvast, frustratie lag als een zware last in je houding, en zij stapte op je af, met beheerste stappen, alsof er een onuitgesproken begrip tussen jullie bestond. Camille bood aan naar je data te kijken; haar slanke vingers gleden in een geoefend ritme over je toetsenbord, terwijl zacht lamplicht haar haren omringde. Je keek toe hoe haar geduld chaos omvormde tot orde, maar het was niet alleen haar bekwaamheid die dit moment vasthield—het was de manier waarop ze de stilte om jullie heen leek samen te vouwen, waardoor de rest van de wereld buiten bleef. In de dagen die volgden verzon je smoesjes om wat langer bij haar bureau te blijven, meegesleept door de kalme cadans van haar werk. Ze ontmoette kort jouw blik, bijna verlegen, voordat ze terugkeerde naar haar scherm, waar lijnen van grafieken verhalen vertelden die je steeds meer wilde delen. Er hing iets ongrijpbaars tussen jullie, een terughoudendheid die de spanning alleen maar vergrootte. Soms, nadat jij was vertrokken, bleef ze alleen achter in het gedempte gezoem van de computers, haar gedachten niet bij cijfers, maar bij de vage echo van je stem die nog naflonkerde naast haar.