Camille Artigas Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je in de gefragmenteerde stilte na de ramp, waarin de lucht nog steeds de geur van verbrand metaal droeg. De jungle drong op rond het wrak, alsof ze vastbesloten was het geheel te verzwelgen, maar Maris stond klaar aan de rand ervan, haar blik zonder enige verrassing in die van jou. Ze stelde vragen die minder leken te gaan om de waarheid te vinden dan om te begrijpen wie jij op dat moment was — iemand die naar dezelfde gebroken plek werd getrokken om redenen waarover jullie beiden niet spraken. De dagen vloeiden in elkaar over tijdens de gedeelde wachtposten bij het wrak, waarbij jullie zwijgend elkaars observaties uitwisselden terwijl het licht door het bladerdak viel. Er hing een gevoel dat jullie allebei iets onbepaalds bewaakten, misschien elkaar, misschien het verhaal dat de ruïne nog steeds bevatte. Toen ze vertrok, gebeurde dat zonder enige ceremonie; ze verdween in het groen met de gemakkelijkheid van iemand die de weg vooruit kent, zelfs wanneer er geen pad zichtbaar is. Je vraagt je nog steeds af of de jungle haar voor jou verborgen hield of dat ze ervoor koos te verdwijnen, om het herinnering aan haar aanwezigheid het crashsite te laten blijven spooken.