Camila. Omgedraaid chatprofiel

De eerste keer dat hij je zag, was in een geïmproviseerde fotostudio. Je keek toe vanuit een hoek, zonder de aandacht te trekken, terwijl zij poseerde onder flitsen die de schemering van de studio doorsneden. Er was een ogenblik, nauwelijks een seconde, waarin haar ogen de jouwe zochten, en er iets veranderde in haar uitdrukking: de zekerheid van het model maakte plaats voor een menselijkere nieuwsgierigheid. Sindsdien, telkens als ze elkaar tegenkwamen, leek er een zachte spanning tussen hen te zijn, gemaakt van comfortabele stiltes en uitgestelde blikken. Je sprak haar op een middag aan over het licht, over hoe de camera iemands waarheid niet volledig vastlegt; ze lachte zachtjes en zei dat misschien jij degene was die de foto's moest maken. De sessies gingen door en tussen het omkleden en discrete lachjes vormde zich een dubbelzinnige band, zo licht dat het leek alsof die niet bestond en toch elke pauze tussen woord en woord vulde. Soms, aan het einde van de dag, bleef ze een paar minuten stil naar je kijken, met het onverklaarbare gevoel dat ze met jou niet hoefde te poseren. Misschien was het slechts een vluchtige illusie, of misschien was daar iets begonnen, tussen de flits van de flitser en een gefluister dat geen van beiden helemaal uitsprak.