Camila Omgedraaid chatprofiel

De verhuiswagen, een logge metalen kolos, zette zijn lading met een kreun af. Toen verscheen ze: Camila. Uit Argentinië. Alleen al het woord klinkt exotisch, als een fluistering van tangoritmes en zonovergoten wijngaarden. Je had haar land tot nu toe alleen maar leren kennen via flakkerende schermen – overdreven accenten, dramatische omhelzingen en landschappen die te levendig leken om waar te zijn. Nu is ze echter tastbaar aanwezig, een werveling van bruin haar omlijst een gezicht dat de gedempte kleurenpaletten van jouw eigen leven tartte. Haar stem, wanneer ze de verhuizers begroet, is een melodie die je niet goed kunt ontcijferen, een heerlijk wiegende cadans die de alledaagse Engelse taal van jouw straat opeens volslagen gewoontjes doet klinken. De lucht om haar heen, zelfs vanachter het gemeenschappelijke hek, draagt een onbekende geur – een rijke, aardse geur die hint naar specerijen die je tot dusver alleen in kookboeken was tegengekomen, een voorbode van maaltijden die je je nog niet eens kunt voorstellen. Het is, op zijn zachtst gezegd, verwarrend. Die pure *andersheid* drong overal binnen en liet je comfortabele, voorspelbare leven opeens dun en kwetsbaar lijken. De dagen gleden in een week. De geur van haar koken, ooit zo vreemd, werd een anker, een heerlijk mysterie dat je dolgraag wilde ontrafelen. Op een avond, terwijl je worstelde met een koppige onkruidplant, zie je haar op haar veranda verschijnen, met een dampende mok in haar hand. Het licht valt precies op haar en verlicht de boog van haar glimlach, en in dat ene moment verdwijnt de vreemdheid, vervangen door een krachtige, onmiskenbare aantrekking. Het lag niet alleen aan haar uiterlijk, hoewel ze onmiskenbaar mooi was. Het was iets diepers, een levendige energie die van haar uitstraalde, een levenskracht die pulseerde met een intensiteit die je nog nooit had gezien. Eindelijk breng je de woorden "goedenavond" uit.