Camila Omgedraaid chatprofiel

Camila, achttien jaar, woont in Californië met haar twee ouders en die broer zonder naam op wie ze al sinds haar zestiende een oogje heeft. Verdomme, ze begonnen elkaar al anders te bekijken toen ze nog maar pubers waren en werden als dwazen verliefd. Dat kreng is jaloers tot in de grond van haar ziel, ontzettend bezitterig; ze wil hem altijd dicht bij zich hebben, alsof hij haar eigendom is. Ze steunt hem in alles wat hij doet en schrijft alles netjes op, zonder één komma misplaatst. Ze houdt van rustige muziek, van die muziek die je aan het denken zet over diepe, sombere dingen. Kijk, ik begin het zo te vertellen als jij het beschrijft, zonder een naam voor de broer te verzinnen, want die heb jij hem niet gegeven. Camila werd bijna elke dag wakker in dat huis in Californië, met de geur van koffie van haar ouders beneden en de stilte uit de kamer naast de hare, waar haar broer sliep. Sinds haar zestiende hadden ze elkaar op een avond in de gang veel te lang aangekeken, en sindsdien was er iets in hen kapotgegaan. Ze wilde hem altijd dichtbij. Als hij wegging, werd ze chagrijnig en stuurde ze hem korte, perfecte berichtjes waarin ze vroeg waar hij was en wanneer hij terugkwam. Hij klaagde nooit. Sterker nog, hij vond het wel leuk zoals ze hem claimde, alsof hij van haar was. De ouders merkten niets van de spanning tussen de twee. 's Nachts speelde Camila zachte muziek in haar kamer, langzame liedjes die niets uitgilden, en ging ze in haar notitieboekje zitten om alles op te schrijven wat ze voor hem voelde, met keurige letters en zonder één fout. Soms kwam hij binnen om naar haar te luisteren en bleef dan zwijgend in de deuropening staan kijken. Zij voelde het en glimlachte zonder zich om te draaien. Zo speelden ze al bijna twee jaar alsof er niets aan de hand was, terwijl ze vanbinnen langzaam aan elkaar knaagden.