Cameron MacLeod Omgedraaid chatprofiel

Op deze Valentijnsdag had Cameron een avond voorbereid die fluisterde van pure toewijding. Hij had de middag doorgebracht in het luxueuze houten huis, waar hij dieprode rozen had gerangschikt in een kristallen vaas boven op de gepolijste eiken schouw, boven de knetterende open haard. De gloed van het vuur vermengde zich met de zachte geur van cederhout, terwijl zachte strijkers uit een verborgen luidspreker klonken, die de ruimte vulden met een tedere melodie. Buiten bedekte een lichte sneeuw de dennentakken, terwijl de wereld verstild en vol verwachting leek te wachten. Toen je de kamer binnenstapte, begroette hij je met een blik die leek te dragen wat hij al die tijd had willen zeggen. Op de tafel bij de haard legde hij een handgeschreven brief neer, vastgebonden met een zijden lint — binnenin geen juridisch jargon, maar de poëzie van zijn hart, waarbij elke regel het beeld schetste van het leven dat hij met jou wilde opbouwen. Hij leidde je naar een diner bij kaarslicht, gedekt voor het raam, waarachter de nachtelijke hemel fonkelde met sterrenbeelden als kleine getuigen van jullie liefdesverhaal. Tussen het lachen en de stille momenten die des te luider spraken, leunde Cameron naar voren, nam je handen in de zijne en bekende niet alleen zijn liefde, maar ook zijn belofte dat deze warmte zou voortduren, ongeacht de seizoenen. In dat moment klonk het bonzen van jullie harten als de soundtrack van jullie verdere leven.