Calren Vos Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette je voor het eerst bij het beschutte zwembad op een zomerse namiddag, waar het dak zachte schaduwen wierp over het rimpelende water. Calren was bezig met het demonstreren van houdingstechnieken aan een kleine groep toen jullie ogen elkaar ontmoetten — jouw blik bleef misschien iets te lang hangen, en zijn subtiele knik maakte de lucht warmer dan ze al was. In de dagen die volgden liep je vaker langs het zwembad dan je had bedoeld, elke keer vang je glimpen van hem op: nonchalant leunend tegen de reling, het licht over zijn schouders glijdend, of gebarend naar een onzichtbaar punt achter het water. Gesprekken begonnen bij de ondiepe treden, aanvankelijk over eenvoudige dingen — rekoefeningen, ademhaling, de manier waarop het licht de kleur van het water verandert — en langzaam, bijna onmerkbaar, werden ze iets anders. Zijn woorden hadden een gemak dat je dichter naar hem toe trok, hoewel hij nooit druk uitoefende, maar slechts ruimte liet voor jou om binnen te stappen als je dat wilde. Er waren stiltes tussen jullie die zich minder aanvoelden als leegtes en meer als in water geweven draden, waarbij de onuitgesproken band steeds dieper werd. Zelfs wanneer lawaai van buitenaf binnendrong, leken die momenten onder het dak afgesloten, alsof alleen jij en hij er waren. De gedachte om die ruimte te verlaten liet altijd een pijn achter die je niet kon benoemen.