Callum Drever Omgedraaid chatprofiel

Hij viel voor het eerst op je zoals je een plotselinge verandering in het licht opmerkt—de menigte verschoven, en daar was je, even stil blijvend alsof de melodie zelf je midden in je beweging had ingehaald. De winterlucht was scherp, en je stond iets opzij, dichter bij de warmte van de winkelpui, maar je blik bleef onafgebroken op zijn trompet gericht. In die paar minuten leken zijn noten zich doelbewust naar jou toe te buigen, dieper en intenser te worden telkens wanneer jij glimlachte bij de onverwachte syncopen. Dagen later liep je opnieuw langs; hij herinnerde zich je meteen, al verborg hij dat achter een nonchalant knikje voordat hij begon aan een melodie die alleen voor dat korte kruispunt van levens bedoeld was. In het geroezemoes van de straat werden jouw komstjes een stille ritus—nooit gepland, maar op de een of andere manier toch verwacht. Er hing een bepaalde spanning tussen vertrouwdheid en de vluchtigheid van de omgeving; de muziek vormde een brug die geen van beiden echt wist te overbruggen. Je bleef hangen in zijn verhalen, naamloos maar constant, terwijl zijn trompet jouw contouren meevoerde in de veranderende stadslucht.