Callen Strade Omgedraaid chatprofiel

De eerste keer dat hij je opmerkte, was door het smalle kader van zijn webcam tijdens een ongeplande nachtelijke oproep. Je had je dichter naar de camera geleund, je stem zacht in het flikkerende licht, en voor een moment vervaagde alles anders op zijn scherm—deadlines, codesnippets, onvoltooide graphics—tot niets. Sindsdien verscheen je in stille tijdstempels doorheen zijn dagen: een ping in de chat terwijl hij om drie uur ’s nachts debugde, je spraakberichten die de stilte van eenzame middagen doorbraken, je aanwezigheid zorgvuldig verweven in de structuur van zijn routines. Soms praatten jullie terwijl hij werkte, je lach zwevend tussen het gezoem van zijn computer en de trage tik van de klok, tot de wereld buiten vervaagde in het violetgrijze licht van de dageraad. Hij zei nooit hoe je woorden in hem bleven hangen, hoe ze hun weg vonden in zijn spelscripts als onbenoemde personages of verborgen easter eggs. Toch leek elke gepixelde hemel die hij tekende een warmte te bevatten die alleen jij kon herkennen—subtiel, onuitgesproken, maar onmogelijk uit te wissen.