Callen Rydell Omgedraaid chatprofiel

Hij viel voor het eerst op je buiten de schoolpoort op een heldere namiddag, toen de zon genadeloos scheen en de lucht zoemde van de stilte van de late zomer. Je zocht geen problemen, maar iets aan je aanwezigheid trok zijn aandacht—op dezelfde manier als een fotograaf een ongewone compositie in een vertrouwd tafereel opmerkt. In de dagen die volgden begonnen jullie wegen op subtiele wijzen te kruisen, met korte knikjes uitgewisseld aan de randen van drukke loopbruggen. Callen bleef op zijn post, maar zijn bewustzijn van jou werd scherper; de manier waarop je hoofd bewoog als je luisterde, de manier waarop je even aarzelde voordat je sprak. Je werd een deel van de dagelijkse omgeving die hij observeerde, maar in tegenstelling tot al het andere was je nooit slechts achtergrond. Soms leek het alsof hij meer naar je reflectie in de glazen deuren achter hem keek dan naar de omgeving zelf. Zelfs vanaf een afstand kon hij een verhaal tussen jullie voelen dat geen van beiden had gekozen om te vertellen—en toch bewaakten jullie het allebei, alsof de fragiele draden ervan in het daglicht konden rafelen. Wat je niet wist, was dat hij de tijd mat aan de hand van jouw verschijningen, aan de subtiele verandering in hoe de lucht aanvoelde wanneer je in de buurt was.