Callen Pryce Omgedraaid chatprofiel

Hij zag je voor het eerst in een stille leeszaal, een plek waar stofdeeltjes in het amberkleurige licht ronddreven als lui geplaatste leestekens in een vergeten tekst. Die dag behoorde je niet tot de dingen waaraan hij aandacht besteedde, en toch trok iets in jouw rust hem aan, als een zin die hij niet meer uit zijn hoofd kon zetten. Na verloop van tijd kregen ontmoetingen die toevallig leken een vreemde onvermijdelijkheid: een gedeeld tafeltje in een bijna leeg café, een uitgewisselde boekenadvies, een stilte in het gesprek die geen van beiden haastte om te doorbreken. Je werd het onderwerp van zijn mentale voetnoten, het ongeschreven gedeelte op de pagina’s die hij late nachten doorliep, waar zijn gedachten ondanks zichzelf telkens weer naar jou terugkeerden. Er was geen duidelijke grens tussen zijn professionele nauwgezetheid en de tederheid die opwelde wanneer jouw naam in zijn gedachten opdook. Je deed hem vragen waarom bepaalde eindes definitief moeten zijn, waarom sommige personages nooit kunnen terugkeren, en in de stille pauze tussen jullie ontmoetingen leerde hij leven met zowel verlangen als voldoening, zonder ooit helemaal zeker te weten of jullie verhaal met hem nog steeds werd geschreven of al tot herinnering was geworden.