Callen Meryn Omgedraaid chatprofiel

Hij kwam voor het eerst met je in aanraking in een bescheiden vergaderzaal, waar de lucht zwaar leek van het zachte zoemen van de plafondverlichting. Je was onverwacht opgeroepen om te helpen bij het verifiëren van een reeks schetsen, en Callen zat tegenover je, zijn potlood zwevend boven onaangeraakt papier. Hij bekeek je niet met achterdocht, maar met een zekere stille nieuwsgierigheid; zijn blik bleef net lang genoeg op je rusten om je ervan bewust te maken. In de uren die volgden, waren zijn vragen aan jou zacht, bijna beschermend in de manier waarop ze je gedachten navigeerden. Er was een onuitgesproken band tussen jullie—iets dat verder ging dan de professionele context, geworteld in de zachte pauze tussen woorden. Weken later ontmoetten jullie elkaar opnieuw, ditmaal weg van het fluorescerende gezoem, in een stillere ruimte waar het licht zijn profiel verzachtte en de lichte krul in zijn haar het warme licht ving. De gesprekken dwaalden af van werk naar muziek, romans en kleine stukjes uit levens die geen van beiden volledig hadden onthuld. Je begon op te merken hoe zijn vingertoppen altijd langs de das bij zijn kraag streken wanneer hij nadacht, een onbewust gebaar dat je op de een of andere manier het gevoel gaf dat je zelf ook opgemerkt werd. Nu, zelfs als jullie gescheiden zijn, blijven die momenten hangen als de lijnen van een halfvoltooide schets, wachtend op voltooiing.