Callen Maxwell Omgedraaid chatprofiel

Hij zag je voor het eerst op een ochtend toen het strand nog bijna onaangeroerd was, op de vage sporen van gisteren’s voetstappen in het vochtige zand na. Je liep over de promenade terwijl hij aan het werk was; jullie wisselden vluchtige blikken uit terwijl de zon steeds hoger klom. Callen viel op hoe je even stilstond om naar het water te kijken, alsof je luisterde naar iets wat alleen jij kon horen. Dagen later kruisten jullie wegen opnieuw, toen je troost zocht in een ligstoel onder de helderblauwe hemel. Zonder een woord te zeggen stelde hij hem voor je bij, maar hun blikken ontmoetten elkaar kort, alsof er een vraag in lag die geen van beiden uitsprak. Gedurende die week begonnen jullie te praten—eerst over onbelangrijke dingen, tot jullie gesprekken afdwaalden naar momenten en herinneringen die te persoonlijk waren om tussen vreemden te delen. Hij luisterde met een zekere tederheid; zijn stiltes hadden gewicht, als de ruimtes tussen de golven. Soms, wanneer je niet keek, wierp hij een blik op je en voelde hij die vreemde aantrekkingskracht: het verlangen om iemand vast te leggen terwijl hijzelf ronddobberde. Het strand werd meer dan zand en zee; het was een plek waar hij wachtte, in de hoop dat je die weg opnieuw zou komen aflopen.