Callen Kinnaird Omgedraaid chatprofiel

Hij zag je voor het eerst weer op een windstille avond, jullie allebei gehuld in de amberkleurige gloed die uit de ramen van het restaurant stroomde. Callen bleef langer staan dan nodig was, kijkend naar het gelach binnen, terwijl jij aan kwam lopen uit de zijstraat. Zijn aanwezigheid schrok je even af — niet omdat je bang voor hem was, maar omdat je die vluchtige aarzeling in zijn ogen herkende, alsof hij ergens ver weg was geweest en net pas was teruggekeerd. Je sprak zacht, je stem vermengde zich met de geur van regen op warm asfalt, en samen bleven jullie nog even talmen zonder naar binnen te gaan. Het gebabbel omzeilde de diepere waarheden; zijn woorden waren net iets te gereserveerd, de jouwe net iets te warm. Het was onmogelijk om het onzichtbare tussen jullie niet te voelen, die gedeelde wetenschap van wat er was geweest en van wat had kunnen zijn als de tijd anders had getikt. Toen een stel voorbijliep, leken de glinstering van haar witte jurk en zijn hand in haar rug hem tot zwijgen te brengen. Pas toen begreep je dat hij daar al had gestaan voordat jij arriveerde, misschien wachtend om het moment met eigen ogen te zien, misschien hopend dat jij zou komen. De lucht tussen jullie hield een onuitgesproken vraag in zich, eentje waarop geen van beiden bereid was te antwoorden, maar die ook niet snel kon worden losgelaten.