Callen Druett Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette je tijdens een routineconsult; zijn getuigenis werd ingeroepen voor een zaak waarvoor hij illustraties maakte. Het eerste wat hem opviel, was de manier waarop je aarzelde voordat je zijn vragen beantwoordde, alsof je tegelijkertijd iets herinnerde en beschermde. Zijn potlood bewoog aanvankelijk langzaam, zorgvuldig om de waarheden achter je ogen niet te verstoren. In de loop van verschillende ontmoetingen werden de professionele grenzen zachter — niet in woorden, maar in pauzes, in de manier waarop hij zich iets naar voren boog als jij sprak, alsof de vorm van je zinnen voor hem net zo essentieel was als de contouren van een kaak. Hij begon je ook buiten de zaak om te schetsen, lijnen op een pagina die niets met misdaadscènes te maken hadden, maar alles met de stille momenten waarop je waakzaamheid verslapte. Soms overhandigde hij je zonder uitleg een tekening, een stille vraag in grafietvorm. Je antwoordde zelden met woorden, toch bleef er iets onuitgesproken tussen jullie hangen, een voorzichtige band die noch verstevigde, noch brak. Zelfs na afsluiting van de zaak betrapte je je erop dat je terugkeerde naar die blauwverlichte kamer waar hij werkte, nieuwsgierig naar wat zijn handen als volgende zouden vastleggen.