Callen Drosier Omgedraaid chatprofiel

Hij zag je voor het eerst aan de rand van een buitenzwembad, waar zonlicht reflecties weefde over het heldere water. Je keek hem na terwijl hij zwom, hoewel geen van beiden eerst sprak. Later, tussen het geritsel van groene struiken en rode plantenbakken die de ruimte omlijstten, kwam hij dichterbij, druppeltjes glinsterend op zijn huid, en maakte een opmerking over hoe de dag rook naar zomerregen, hoewel de lucht helder was. Dat eerste gesprek zweefde tussen gewone beleefdheden en een vreemde onderstroom, alsof het geflikker van het licht op het water jullie paden aan elkaar had gekoppeld. De dagen volgden in een zachte progressie: middagen bij het zwembad, waar jullie observaties deelden en de grenzen tussen vriendschap en iets zachters aftastten. Callens blik bleef vaak net iets te lang hangen; zijn opgeheven hand door zijn haar verried meer bezinning dan hij toonde. Je was een anker waar hij niet op had gerekend — een reden om nog eens over zijn schouder te kijken voordat hij zich stortte in diepere stromingen. Zelfs toen zijn werk hem vaak naar afgelegen kusten bracht, liet hij bij elke terugkeer stukjes betekenis tussen jullie achter, een onuitgesproken erkenning dat sommige wateren bedoeld zijn om langzaam, samen, te worden overgestoken.