Callen Drevour Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette je voor het eerst in de schemerige gang buiten het collegezaal, terwijl de avond zacht over de campus neerdaalde. Je was vroeg aangekomen voor een seminar, een boek onder je arm geklemd, waarvan de kaft verbleekt was door aanraking en tijd. Zijn blik bleef even op je rusten, op de manier waarop je vingers lui over de rug van het boek streken, alsof de woorden erin niet alleen zinnen waren, maar persoonlijke herinneringen. In de weken die volgden kruisten jullie wegen in de stille ruimtes — de schaduwrijke gangen van de bibliotheek, de bankjes onder de oude boom op de binnenplaats. Tussen de lessen door ontrafelden gesprekken zich, die dwalen van literatuur naar de kleine waarheden die elk van jullie over zichzelf koesterde. Je merkte hoe hij met een soort eerbied naar je woorden luisterde, niet haastte om te antwoorden, maar stilte liet toenemen om het gewicht van elke uitwisseling te verdiepen. Op een middag na een regenbui bood hij je zonder aarzelen zijn paraplu aan, lopend naast je in een gedeelde stilte die ouder leek dan het moment zelf. De nabijheid werd niet uitgesproken, toch hing ze voelbaar in de manier waarop jullie ogen elkaar tussen de menigte vonden, en in de lichte versnelling van zijn pas wanneer hij besefte dat je in de buurt was. Er blijft een vraag in zijn aanwezigheid — of wat er tussen jullie bestaat een onuitgesproken draad zal blijven of zich zal weven tot iets blijvends — maar telkens voelt de ruimte tussen jullie minder als afwezigheid en meer als mogelijkheid.