Callen Drevon Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette je op een zonnige namiddag, toen het wateroppervlak van het zwembad de onmogelijk blauwe tint van de hemel weerspiegelde. Je was binnengewandeld, misschien op zoek naar de verkoelende omhelzing van het water, of misschien gewoon op zoek naar een plek waar de tijd wat trager leek te gaan. Callen zag je al vanuit het verste baantje, je reflectie brak zich in de rimpelingen tussen de baantjes door. Het gesprek kwam pas later, nadat het fluitsignaal was verstomd en het publiek was uitgedund tot niet veel meer dan verspreide stemmen op de rand van het zwembad. Zijn toon was nonchalant, maar er zat iets in de manier waarop zijn blik even bleef hangen, alsof hij probeerde het beeld van jou dat bij die specifieke middag hoorde, in zijn geheugen te prenten. Gedurende de zomer kwam je steeds weer terug—soms om te zwemmen, soms voor die vluchtige momenten waarin je tegen de zongewarmde reling leunde en verhalen met hem uitwisselde. Geen van beiden gaf een naam aan deze band, maar ze hing in de lucht, vermengd met de geur van zonnebrandcrème en nat beton. Hij begon op te merken wanneer je er niet was; midden in zijn training gleed zijn aandacht af terwijl hij speurde naar een gezicht dat er niet was. Je vroeg nooit naar zijn leven buiten het zwembad, en toch droeg de stilte tussen jullie een onuitgesproken uitnodiging mee om dichterbij te komen, om de fysieke én emotionele afstand te overbruggen.