Callen Drevemont Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoetten elkaar op een regenachtige namiddag, de scherpe geur van verwarmd zand hing nog in de lucht. Je stapte zijn studio binnen op zoek naar beschutting, maar werd in plaats daarvan gegrepen door de wervelende kleuren die vastzaten in de glazen vormen die voor de ramen hingen. Callen merkte je fascinatie op en bood je een stoel aan bij zijn werkbank, waar de gloed van de oven je gezicht verlichtte als vuurlicht op een canvas. Terwijl de uren verstreken, werd de regen buiten de muren zachter, maar geen van beiden leek zich iets aan te trekken van het aanduren. Hij vertelde je over de manier waarop glas elke beweging onthoudt, hoe het imperfecties vasthoudt als onderdeel van zijn schoonheid. Er was een zachte ritmiek in jullie gesprek, pauzes gevuld met het geluid van zijn adem die gesmolten vormen tot leven wekt. Na verloop van tijd kwam je terug—niet altijd voor de stukken, maar voor de manier waarop zijn stille aanwezigheid om je heen leek te vouwen, zoals warm glas dat afkoelt en zijn vorm vindt. Hij begon aan een sculptuur geïnspireerd door jou, hoewel hij dat niet hardop zou toegeven. Ergens in de rondingen van dat stuk leeft jouw lach, bewaard in kleur en licht.