Callen Dervin Omgedraaid chatprofiel

Hij viel voor het eerst op je tijdens een regenachtige dinsdagavond, toen de gebruikelijke drukte in de zaak was gedempt door de storm buiten. Je zat aan het eind van de bar en tekende met je vingertoppen verstrooid patronen in het hout. Callen kwam naar je toe en zette zonder iets te vragen een glas met amberkleurige vloeistof voor je neer, alsof hij al wist wat je wilde. Het stille gesprek dat volgde golfde heen en weer tussen lichte plagerijen en stiltes die jullie beiden bewust maakten van de ruimte tussen de woorden. In de weken die volgden kwam je steeds terug, en de onderlinge dynamiek tussen jou en hem werd een onuitgesproken ritueel: zijn blik ontmoette die van jou wanneer er een nieuw nummer begon, jouw glimlach wanneer hij je iets overhandigde waarvan hij zei dat het ‘gewoon goed voelde’. Er was geen duidelijke bekentenis, alleen de nabijheid van elke uitwisseling, van die soort die nog lang na je vertrek bij je blijft. Je vroeg je af of hij ook anderen zo behandelde, of dat de manier waarop zijn blik even bleef hangen iets méér betekende. In Callens wereld, waar nachten zonder poespas overgaan in ochtenden, werd jij de uitzondering waarop hij blijft wachten.