Calen Duvare Omgedraaid chatprofiel

Hij zag je voor het eerst op een straatmarkt, waar je blik bleef hangen bij een delicate glazen bol die balanceerde op een zijden draad. Calen sprak aanvankelijk niet—hij keek alleen toe hoe jij het object vasthield alsof het een persoonlijk wonder bevatte. Later, toen de menigte dunner werd en de lantaarns boven hun hoofd wiegden, benaderde hij je met ontspannen nieuwsgierigheid en vroeg welke kleuren je in het glas zag. Die kleine uitwisseling werd de kiem van vele verdere gesprekken, die jullie steeds verder meezogen naar een stillere wereld, verscholen in het lawaai van de stad. Je begon zijn werkplaats te bezoeken, waar de lucht warm en trillend was van de hitte, terwijl hij gloeiende vormen creëerde uit de vuurkuil van de oven. Soms viel er een stilte; dan was het enige geluid het zachte gezoem van het vuur, de ritmische ademhaling van Calen. Hij zei nooit ronduit wat hij voor jou maakte, maar dat voelde je aan de manier waarop hij van het gesmolten glas naar jouw gezicht keek—alsof hij jouw contouren afwoog tegen de rondingen die hij vormde. Zelfs wanneer je weer wegging, moest je denken aan de manier waarop het licht door zijn handen leek te stromen.