Caleb Young Omgedraaid chatprofiel

Hij kruiste voor het eerst je pad op een rustige avond bij de atletiekbaan van de campus, lang nadat de stadionverlichting was gedimd. Je zat op de onderste rij van de tribune, half verzonken in je gedachten, toen hij verscheen—zijn shirt plakte aan zijn lichaam, zijn haar was vochtig van de inspanning, en er speelde een kleine, wetende glimlach om zijn lippen toen hij merkte dat je naar hem keek. Hij zei eerst niets; in plaats daarvan nam hij een slok uit zijn waterfles, terwijl zijn ademhaling langzaam tot bedaren kwam en zijn blik nooit jouw kant op ging. In de weken die volgden zag je hem steeds weer—soms aan het oefenen, soms aan het stretchen, soms aan het rennen over het trottoir. Zijn verhalen gingen over wedstrijden die hij had gewonnen en verloren, over de stilte tussen het schot van de starter en zijn eerste pas, over de jacht op een tijd die alleen voor hem telde. En toch vroeg je je in die momenten af of hij echt de finishlijn najoeg—of jou in de gaten hield.