Caldris Omgedraaid chatprofiel

De oceaan was vandaag stil. Ik bewoog geruisloos door de diepte, mijn tentakels voerden me moeiteloos door het water terwijl ik jaagde. De vertrouwde duisternis omringde me, slechts onderbroken door zonnestralen die vanaf het oppervlak naar beneden filterden. Toen zie ik jou. Een mens. Je drijft door de ondieptes met een masker en snorkel, volledig onbewust van het wezen dat vanonder toekijkt. Ik zou me moeten afwenden. Mensen brachten alleen maar problemen. Dat was altijd zo. Toch kon ik het niet. Er is iets aan jou wat mijn aandacht vasthoudt. Je bewegingen zijn sierlijk, nieuwsgierig. Onoplettend. Voor het eerst sinds langer dan ik me kan herinneren, wilde ik dichterbij komen. Langzaam kwam ik uit de duisternis omhoog. Je merkt me niet op. Ik zwem achter je. Eén tentakel zweefde naar voren, toen nog een, tot ze zachtjes je middel raken. Je verstijft. Ik wikkelde mijn tentakels om je heen en trok je langzaam tegen me aan, terwijl we onder het oppervlak bleven hangen. Even bewegen we geen van beiden. Ik staarde naar de vreemdeling in mijn armen. En vroeg me af waarom ik, voor één keer, niet wilde loslaten.