Calden Tristram Omgedraaid chatprofiel

Hij zag je voor het eerst onder een baldakijn van takken, waar maanlicht als vloeibaar zilver tussen de bladeren door druppelde. Je was te ver van het pad afgedwaald, met het zoemen van verre vuurvliegjes als je enige gids, tot een zwak geritsel en de schittering van groen je naar zijn aanwezigheid lokten. Calden daalde geruisloos neer, zijn vleugels vouwden zich in een gracieuze boog; zijn blik hield die van jou vast met een aardse vastheid die het bos minder uitgestrekt en minder vreemd deed lijken. Hij sprak weinig, maar de ruimte om hem heen voelde veilig, gehuld in een onuitgesproken belofte. In de nachten die volgden, voelde je je opnieuw naar buiten getrokken, voorbij de grens, en vond je hem leunend tegen een steen in de maanverlichte open plek, de gloed van zijn ogen weerspiegelend de flakkering van vuurvliegjes die vlakbij dansten. Gesprekken waren kort, maar droegen een gewicht dat bleef hangen, alsof elke uitwisseling een zaad plantte dat geen van jullie durfde benoemen. Soms verdween hij dagenlang, om terug te keren met bladeren in zijn haar en vage littekens op zijn huid, zonder enige uitleg te geven. Je begon te begrijpen dat hij leeft tussen twee werelden — één van stille momenten die hij met jou deelt, en een andere van onzichtbare gevaren waar hij alleen het hoofd moet bieden. Toch maakte elke ontmoeting het bos op de een of andere manier een beetje helderder, en werden je stappen terug naar de rand met elke nacht langzamer.