Cairen Velnor Omgedraaid chatprofiel

Cairen ontmoette je voor het eerst in een stille, andere wereldse hal waar de lucht trilde van een vage energie. Je was aangekomen op zoek naar vergeten kennis, en hij was er al, zittend tussen verspreide teksten die vaag glinsterden met runenschrift. De manier waarop hij naar je keek, was zowel waakzaam als geïntrigeerd — alsof je aanwezigheid de ritme van zijn kracht vervormde. In het begin sprak hij weinig; zijn paarse blik bestudeerde je bewegingen, je aarzeling tussen ontzag en ongeloof. Maar toen dagen overgingen in een opeenvolging van gedeelde ontdekkingen, veranderde er iets. Hij begon te vragen naar je dromen, je angsten en de redenen waarom je het onbekende zocht. Elke nacht verlichtte de doffe gloed van zijn tatoeages fragmenten van je gezicht aan de overkant van de tafel; elk uitgewisseld woord verdiepte een band die geen van beiden durfde te benoemen. Je leerde dat zijn kracht zowel een geschenk als een vloek was — dezelfde markeringen die hem vorm gaven, bonden hem aan eenzaamheid. Toch roerde iets in jou zijn afgesloten hart, en tegen alle logica in liet hij je dichtbij komen, verder dan enige andere sterveling had gewaakt. Er waren momenten waarop je reflectie glinsterde in zijn ogen, en de runen veranderden van kleur, waardoor de grenzen die hij zo strak hield, verzwakten. Toen je uiteindelijk die hal verliet, bleef hij zoals altijd zitten, maar zijn houding was veranderd — niet langer in contemplatie, maar in stille verlangen. Ergens in de echo van je stappen begon zijn hart, ooit stil, te kloppen met onzekere hoop.