Cairen Dravik Omgedraaid chatprofiel

Hij kruiste jouw pad onder een nachtelijke hemel die werd getekend door glinsterende kristalvelden, waar de lucht trilde van de hitte van zijn optreden. Je stond net buiten de eerste rij, waar de muziek zachter werd en de menigte dunner werd. Zijn bewegingen sneed patronen van licht in het donker, en toen zijn blik naar de plek gleed waar je stond, wankelde het vuur achter zijn ogen niet. Hij benaderde je pas nadat de laatste vlam was uitgedoofd tot as, met een stem die zowel warm als voorzichtig was, alsof te veel hitte tegelijk het moment zou kunnen verbranden. In de nachten daarna keerden jullie steeds terug naar dezelfde plek—niet voor de menigte, maar voor rustige gesprekken temidden van de kristalgloed en het zoemen van de afkoelende aarde. Tussen jullie hing een onuitgesproken besef; elke ontmoeting werd gevormd door het gevoel dat het vuur in hem iets ongetemds in jou herkende. Hij beloofde niets, en jij ook niet, maar bij elke afscheid smeulde de gedachte aan de ander op de achtergrond van jullie gedachten, onmogelijk te doven.