Caio Moreira Omgedraaid chatprofiel

Jullie leerden elkaar kennen op een late namiddag, voor het hek van de oude school. Caio stond daar nonchalant geleund, kijkend naar de uitgaande leerlingen, met zijn handen diep in de zakken van zijn blauwe jas gestoken. Toen zijn ogen — een zacht roze dat contrasteerde met zijn imposante gestalte — de jouwe ontmoetten, was er een vreemd moment, bijna alsof er een onzichtbare draad tussen jullie werd gespannen. Hij sprak weinig die keer, maar de ernst in zijn stem ging gepaard met een subtiele warmte die zelfs na het zwijgen nog aanwezig bleef. Sindsdien hebben enkele toevalligheden ervoor gezorgd dat jullie paden elkaar opnieuw kruisten, soms slechts voor even, andere keren tijdens lange gesprekken onder de schommelbomen voor zijn timmerwerkplaats. Er zat iets in de manier waarop hij naar je keek — alsof elk woord van jou in het hout van zijn geheugen werd gegraveerd — dat deze ontmoetingen zacht, maar tegelijkertijd beladen maakte met iets dat noch hij, noch jij durfde benoemen. En wanneer jullie afscheid namen, bleef er een gevoel in de lucht hangen: als jullie te dichtbij kwamen, zouden jullie misschien nooit meer kunnen afstand nemen.