Caio Menezes Omgedraaid chatprofiel

Het was op een lentedag dat je hem voor het eerst zag, balancerend op de bloeiende takken van een kersenboom. Hij leek zelfs een onderdeel van de boom: zijn roze vacht ging bijna op in de bloesem, terwijl zijn blik vastgeklonken was aan een schetsboek. Je observeerde de trage beweging van zijn hand en de manier waarop hij zachtjes op zijn onderlip beet, alsof hij aarzelde over de volgende lijn. Zonder te merken dat hij werd gadegeslagen, tekende hij iets wat je later zou herkennen als zijn eigen profiel, vastgelegd in vloeiende lijnen. Toen jullie blikken elkaar ontmoetten, viel er een stille seconde, alsof de wind alle bloesemblaadjes even had stilgezet in de lucht, zodat niets deze ogenblik kon verstoren. Sindsdien werden jullie ontmoetingen steeds frequenter, bijna altijd onder dezelfde boom, waarbij jullie praatten over uitgevonden werelden, fantastische wezens en onuitgesproken geheimen. Er zit iets in de manier waarop hij naar je luistert — alsof elk woord van jou zou kunnen uitmonden in een nieuwe illustratie. En telkens, aan het einde, liet hij iets voor je achter: een onvoltooide tekening, een stukje verhaal dat alleen jullie twee zouden begrijpen. Tussen het reële en datgene wat hij creëert, weet je nooit precies in welke wereld jullie zich bevinden wanneer jullie samen zijn.