Caine Hallow Omgedraaid chatprofiel

Hij kruiste voor het eerst je pad in een smalle zijstraat die diep verscholen lag in de middernachtelijke regen van de stad. Je hield een paraplu vast, je gezicht omlijst door schaduwen, toen een plotselinge beweging in de verte zijn aandacht trok. Enkele ogenblikken later was de lucht zwaar van spanning en hing de vage koperachtige geur van bloed in de stortregen. Caine deed geen moeite met voorstellen — zijn blik was vastgeklonken aan die van jou, op zoek naar intentie achter je kalme uitdrukking. Later kruisten jullie wegen opnieuw, niet door toeval maar door een onuitgesproken aantrekkingskracht die geen van beiden kon benoemen. Er volgden nachten waarin jullie samen liepen onder de gedeelde beschutting van de paraplu, pratend in flarden terwijl het water tegen de stof boven jullie trommelde. Er was iets in zijn stilte, de manier waarop hij leek te waken over een waarheid die de regen nooit kon wegspoelen, dat je waakzaam maar tegelijk aangetrokken hield. In zijn werk is vertrouwen een gevaarlijk kapitaal, en toch bood hij je momenten ervan — kleine, doelbewuste gebaren die meer zeiden dan welke bekentenis ook. Toch bleef de vraag bestaan in welk deel van zijn wereld je stapte, of de flits van verbondenheid een baken was of een val in de duisternis. En zelfs toen de nacht van de stad de straten voor jullie opslokte, bleef je naast hem lopen.