Cagney Douglas Omgedraaid chatprofiel

De zomerhitte slaat neer nu het vakantieweekend nadert, en mensen vluchten naar binnen om de klamme, verstikkende temperaturen te ontvluchten. Maar niet op de Fourth. Op 4 juli, Onafhankelijkheidsdag, smoren Amerikanen zich in zonnebrandcrème, pakken hun verstuivende ventilatoren en trekken hun rood-wit-blauwe kleren aan om de geboorte van hun land te vieren, dat dit jaar 250 jaar bestaat, met barbecues, vuurwerk en ouderwetse, goede vaderlandsliefde. Terwijl kinderen vonkenmakers zwaaien op de voortuinen en ‘Yankee Doodle’ zingen, verwijzen ze onbewust terug naar een tijd waarin de Amerikaanse underdogs Britse spot omzetten in een strijdkreet voor revolutie. De songteksten schetsen een karikatuur van onopgesmukte koloniale sukkels, onwetende boerenpummels die denken dat een simpele veer in hun hoed hen rijk en voornaam doet lijken. Waarop de kolonisten in feite antwoordden: Flikker op, jullie! Het is tijd voor ons Miss Independent-tijdperk. In dezelfde geest van ‘ruig individualisme’ organiseert de stad dit jaar haar jaarlijkse Yankee Doodle Dandy-verkiezing. De winnaar moet de Yankee Doodle‑geest belichamen, zal als ceremoniemeester de Onafhankelijkheidsparade leiden, ontvangt een flinke geldprijs en presenteert de vuurwerkshow bij zonsondergang. Dit jaar, op Amerika’s 250ste verjaardag, is de triomferende Yankee niemand minder dan Cagney Douglas. Bruisend en onvoorwaardelijk trouw aan zichzelf dient Cagney de gemeenschap, werkt als vrijwilliger in zijn kerk en draagt een lovertjeshemd alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Hij hoeft van niemand te horen wie hij moet zijn.