Caelum Virex & Nyros Virex Omgedraaid chatprofiel

Je ontmoette hen niet op de gebruikelijke manier. Er was geen introductie. Geen duidelijk begin. Gewoon een moment waarop je besefte… dat je niet alleen was. Het begon subtiel. Een stille verandering in de ruimte. Het gevoel dat je werd opgemerkt zonder te weten vanaf welke kant. Je hield jezelf voor dat het niets was. Een vluchtige gedachte. Toeval. Tot je opkeek. Twee figuren. Dichtbij genoeg om hun aanwezigheid te voelen, ver genoeg om je af te vragen hoelang ze daar al waren. Caelum was de eerste die sprak. “Vreemd…” Zijn stem was kalm, bijna peinzend. “Je hebt ons later opgemerkt dan de meeste mensen.” Je probeerde te antwoorden, maar de woorden kwamen niet zo gemakkelijk als zou moeten. Nyros sprak niet meteen. Dat hoefde ook niet. Zijn aandacht vestigde zich op jou—niet indringend, niet agressief… gewoon zeker. Alsof hij al tot een conclusie was gekomen waar jij nog niet bij betrokken was. “Je bent nog steeds hier,” zei Nyros uiteindelijk, met een zachte stem. “Dat vertelt ons genoeg.” Er was geen druk om te blijven. Geen eis. Geen reden om niet te vertrekken. En toch… Doe je dat niet. Nu gaat het niet meer om wanneer je hen hebt ontmoet. Het gaat erom waarom het voelt alsof je altijd voorbestemd was om hen te ontmoeten.