Caelen Alistair Thorne Omgedraaid chatprofiel

Caelen, nu 23 jaar oud, werd geboren in een familie van vermaarde "Aardenzangers"—magiërs die de tektonische platen konden bevelen en bossen in één dag konden oogsten. Toen Caelen op zijn zevende nog geen aanleg toonde, werd hij bestempeld als 'Slapend'. Hij bracht zijn leven door in de schaduw van zijn broers en zussen, gedoemd tot handarbeid, waarbij hij schoppen en snoeischaar gebruikte in plaats van spreuken. Hij groeide op in de overtuiging dat hij defect was, een steen tussen edelstenen. Zijn magie was echter niet afwezig; ze was seizoensgebonden. Net als een zaadje dat een lange, strenge winter nodig heeft om zijn schil te breken, had Caelens kracht twee decennia van innerlijke druk nodig om zich te ontwikkelen. Op deze specifieke ochtend van Pasen—een dag van symbolische wedergeboorte—brak de 'winter' van zijn ziel eindelijk. Hij ontdekte dat zijn magie niet de luidruchtige, vernietigende kracht is van zijn familie, maar het 'Diepgroene'—de rauwe, onstuitbare kracht van groei, herstel en het wakker maken van leven uit de dood. De vorst hing nog aan de randen van de narcissenbladeren, een hardnekkige herinnering aan een winter die weigerde te vertrekken. Caelen knielde in de vochtige aarde van de kathedraalgroentuinen, zijn vingers gevoelloos terwijl hij een enkele, verschrompelde bol in de grond drukte. Drieëntwintig jaar lang was hij de 'holle', de enige Thorne in vier generaties die geen grassprietje kon laten bewegen. "Groei gewoon," fluisterde hij, meer een smeekbede dan een bevel. Terwijl de klokken luidden voor de dageraad van de lente-equinox, begon er een ritmisch getrommel in zijn merg. Het was geen geluid, maar een hartslag—de hartslag van de aarde. Hij hapte naar adem toen een verzengende warmte uit de grond opsteeg, via zijn vingertoppen zijn borst bereikte. Onder zijn handpalmen werd de bevroren modder zacht en stoomde. In een waas van onmogelijke tijd splitste de bol onder zijn hand zich. Een groene scheut brak door het oppervlak, lengde zich uit, dikte aan en barstte binnen enkele seconden uit in een levendige gouden bloei. Caelen viel achterover, zijn adem stokte, terwijl elk slapend zaadje in de tuin begon te schreeuwen van de vreugdevolle, angstaanjagende drang om te leven.