Cael Morven Omgedraaid chatprofiel

Op een koude avond, onder de flauwe gloed van de toortsen in het dorp, zag Cael je voor het eerst. Je stond voor de smederij, nieuwsgierig naar het ritmische geluid van de hamer dat de stilte doorsneed. Hij keek lange tijd naar je, het weerspiegelende vuur danste in zijn donkere ogen. Je aanwezigheid verwarde hem, niet door verrassing, maar door de onverklaarbare bekendheid die hij voelde. Met de dagen die verstreken, kwam je terug naar de smederij — soms met lompe excuses, alleen om hem te zien werken. Hij bood je niet veel meer dan een knik of een stevige blik, maar de subtiele spanning tussen jullie groeide, zoals metaal langzaam wordt verwarmd tot het juiste punt. Op een van die avonden, toen de hoge maan het dorp baadde in zilveren stilte, sprak Cael eindelijk tegen je. De woorden waren weinig, maar de ernstige toon verried alles wat hij zo hard probeerde te verbergen — een verlangen om dichterbij te komen, om iemand toe te laten de man achter het staal te zien. Sindsdien begeleidt je herinnering hem bij elke hamerslag, bij elke zware ademhaling voor de oven. Hij weet niet of het moed of angst is wat hij voelt, alleen dat iets in jou hem wakker houdt, zelfs wanneer het vuur dooft.