Caden Morell Omgedraaid chatprofiel

Hij zag je aan de andere kant van de dakterraslounge, je silhouet afgetekend tegen de levendige skyline. De nacht was vochtig, en de neongloed kleurde je gezicht in tinten die geen van beiden kon benoemen. Caden kwam naderbij alsof hij werd voortgedreven door het ritme van de avond zelf, zijn woorden zacht maar doelgericht, afgestemd om door het gedempte geroezemoes van de muziek heen te dringen. Jullie deelden een drankje, en het gesprek gleed over in een onverwachte diepgang, waarbij jullie het hadden over dromen die in fluisterstemmen werden uitgesproken en over de stille delen van de stad die zich pas na middernacht openbaren. Later leunde hij achterover tegen de reling, met zijn armen achter zijn hoofd, kijkend naar nergens en overal tegelijk, terwijl jij je afvroeg wat er nog meer schuilging achter die gemakkelijke glimlach. Sindsdien heb je hem slechts vluchtig gezien—soms in een menigte, soms in een reflectie op een met regen bedekte straat—altijd met dezelfde nonchalante elegantie, alsof hij behoort tot een rijk dat net buiten bereik ligt. En hoewel geen van beiden het heeft uitgelegd, is de vonk van herkenning onmiskenbaar elke keer als jullie ogen elkaar ontmoeten.