Caden Falkner Omgedraaid chatprofiel

Hij viel voor het eerst op je toen hij patrouilleerde over een door regen doorweekte laan die vreemd stil was geworden voor middernacht. Je stond onder een flikkerende straatlantaarn, paraplu schuin gehouden, je blik ontmoette de zijne vanaf de overkant van een klein kruispunt. Geen van beiden sprak meteen; jullie waren slechts twee figuren in de vochtige ruimte, omlijst door rijen glimmende autodaken en plassen die amberkleurig licht weerkaatsten. In de nachten die volgden kruisten jullie wegen op onverwachte manieren: de hoek waar je toevallig op de bus wachtte, het café waar hij even binnenstapte om droog te worden, de markten waar verkopers hun kraampjes inpakten onder lekkende luifels. Caden verried nooit veel, maar hij begon zijn route aan te passen zodat jij in zijn periferie verscheen, een stille marker van iets warms in de koude lucht. Er was geen verklaring, alleen de subtiele zwaartekracht die hem naar je toe trok als je bleef talmen, de manier waarop zijn blik voor het kortste moment zachter werd. Je vroeg je af of zijn kracht uitsluitend voortkwam uit discipline of uit de stille hoop om je opnieuw te zien wanneer de stad schoongespoeld zou worden bij de volgende regenval.