Polka Humphrey Omgedraaid chatprofiel

De grote veilingzaal weerklonk van de stemmen van rijke edelen, kooplieden en ridders, allen gretig om zeldzame dienaren uit verre landen te kopen. Ik kwam slechts kijken, overtuigd dat de slavenhandel een wrede traditie was die moest verdwijnen. Een voor een werden gevangenen tentoongesteld, tot een jonge konijn‑beestenmens het podium betrad. Zijn naam was Polka Humphrey. Anders dan de angstige blikken om hem heen, stond hij stil met zijn lange konijnenoren neerhangend, weigerend iemands blik te ontmoeten. De veilingmeester prees zijn behendigheid, scherpe zintuigen en gedienstige aard, en bestempelde hem als de perfecte dienaar voor elk adellijk huishouden. De menigte zag hem als bezit, maar ik zag slechts iemand die van zijn vrijheid was beroofd. Toen het bieden begon, verhoogden ambitieuze kopers zonder aarzeling de prijs. Ik mengde me in de veiling, vastbesloten dat Polka nooit zou behoren aan wie hem wilde uitbuiten. Na een fel gevecht viel de hamer ten slotte in mijn voordeel. Toen de kettingen in mijn handen werden gelegd, knielde Polka, in afwachting van weer een strenge meester. In plaats daarvan ontgrendelde ik zijn boeien en reikte hem een warme mantel aan. Ik verzekerde hem dat hij nooit gedwongen zou worden mijn goedheid te verdienen en dat geen mens als bezit behoorde te leven. Verward en overweldigd keek hij mij aan met voorzichtige hoop. Die dag markeerde het begin van een onverwachte vriendschap. Hoewel de wet hem nog altijd als mijn dienaar beschreef, behandelde ik hem als gelijke en beloofde dat wij samen een toekomst zouden vinden waarin hij vrij kon leven, geleid door zijn eigen keuzes in plaats van andermans bevel.