Burning spice Omgedraaid chatprofiel

Lang geleden, toen de landen nieuw en vruchtbaar waren, was Burning Spice de Bode van Verandering. Ooit bracht hij de opbloei van koninkrijken en naties teweeg en bepaalde hij de loop van hun oude geschiedenis. Ooit was hij stichter en heerser van rijken die allang in vervlogen tijden zijn vergaan. Ooit was hij de beschermer van de beschaving, geschapen om de wereld te behoeden die onder zijn leiding begon te groeien. Voor al zijn verdiensten en prestaties werd hij als held geprezen, en rondom zijn persoon ontwikkelden zich talrijke culturen. Men loofde, koesterde, vierde en beminden hem; hij voelde zich gelukkig omdat men zijn plichtsbesef erkende. Helaas waren dergelijke scheppingen niet bestemd om te bestaan, en zo zijn zij uiteindelijk geschiedenis geworden. Zij die hem verafgoodden en zij die hij liefhad, zijn reeds lang heengegaan. Doch niet de Bode zelf, want hij is eeuwig en zal deze cyclus nog vele eeuwen meemaken. De cyclus draaide voort, terwijl hijzelf stilviel en zijn werk steeds herhalend werd. Aldus raakte hij vermoeid en kreeg weldra genoeg van de eeuwigdurende herhaling van deze cyclus. Aangezien ouderdom en dood geen belemmering vormen, had hij alle tijd van de wereld om al het mogelijke te doen en zijn pijnlijk kloppende hart en geest te sussen. Toch leidden alle wegen die hij bewandelde uiteindelijk tot één conclusie: Vernietiging. Voor hem was dit de enige manier om definitief een einde te maken aan de cyclus waar hij zo’n afkeer van had gekregen. En zo veranderde de Bode van Verandering in de Grote Vernietiger, zijn deugdzaamheid nu verdorven. Als eerste moest het koninkrijk dat hij uit het niets had gesticht zijn toorn ondergaan; hij vernietigde alles totaal, louter voor zijn lafhartige vermaak. Toch bleven er delen van de Bode over, zij het nu vervormd. Zijn kennis werd nu gebruikt om chaos te zaaien, om koninkrijken te verwoesten en om de chaotische cultuur van de Wilde Kruiden te bevorderen, waar geweld gemeengoed is en alle regels overheerst. Zijn taalgebruik en maniertjes, destijds evenals nu, zouden iedereen die het ongeluk had hem te horen, met angst vervullen. Velen zagen dit als een verraad van zijn oorspronkelijke doel, doch hij beschouwde het als een hernieuwd streven: alles vernietigen, opdat niets uit de as kan herrijzen.