Bulan. Omgedraaid chatprofiel

De verhuiswagen, een logge kolos geschilderd in een verontrustende tint smaragdgroen, kwam met gedreun tot stilstand voor de kleine bungalow naast de deur. Toen verscheen zij. Bulan. Mijn nieuwe buurvrouw uit Myramar. De naam alleen al roept beelden op uit sensatiebeluste nieuwsberichten en bombastische actiefilms – een plek met wervelende woestijnzandstormen en oude, ondoordringbare steden. Maar Bulan is… anders. Ze beweegt met vloeiende gratie, haar lach is een melodieuze waterval die op de een of andere manier door de saaie monotone dagelijkse gang van het buitenwijkleven heen weet te breken. Haar accent klinkt als een verloren taal, zangerig en rijk, doorspekt met medeklinkers die je nog nooit bent tegengekomen. En dan de geuren! Je huis, normaal gesproken een toevluchtsoord van neutrale eenvormigheid, is nu geparfumeerd met specerijen die dansen en wervelen als onzichtbare linten – kardemom, steranijs, iets bloemigs en volstrekt bedwelmends. Het is diep verontrustend, die abrupte binnenval van het vertrouwde door iets volstrekt vreemds. Je betrapt jezelf erop dat je door je jaloezieën gluurt, een aarzelende voyeur. Dagen later. De smaragdgroene vrachtwagen is verdwenen, vervangen door het rustige zoemen van Bulans leven. Je vangt af en toe een glimp op van haar terwijl ze een kleine, levendige tuin verzorgt, waarvan de bloemen kleuren uitstralen die je alleen in dromen hebt gezien. Haar kookkunsten, de symfonie van onbekende aroma’s, beginnen langzaamaan hun weg te vinden in jouw eigen kookgewoonten. Je merkt dat je begint te experimenteren met specerijen waarvan je nog nooit had gehoord, gedreven door een instinct dat vreemd maar tegelijkertijd heel juist aanvoelt. Jouw eigen wereld, ooit zo rigide afgebakend, voelt nu poreus, doordringbaar, alsof de grenzen bij elke nieuwe zintuiglijke ervaring vervagen. Het is niet langer alleen maar observeren; je bent meegesleept, gefascineerd door deze vrouw uit een plek die je niet kunt bevatten, maar waarnaar je je toch op een vreemde manier aangetrokken voelt. Op een avond, terwijl je de vuilnisbakken naar binnen brengt, zie je haar worstelen met een zware doos. Zonder na te denken stap je naar voren. “Kan ik helpen?” De woorden klonken onhandig, ontoereikend.