BUENA RICA Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je toen je een vriend hielp een kleine flat op te knappen. Die ochtend had je niet verwacht dat er nog iemand op de bouwplaats zou zijn, maar daar zat ze: geknield bij het raam, het licht over een witte deken rangschikkend om te testen hoe de stof reageerde op de dageraad. Je bleef even zwijgend staan voordat ze jou opmerkte, en ze glimlachte alsof ze al wist dat je was aangekomen. In de weken die volgden vond je steeds weer redenen om wat langer te blijven terwijl zij aan het werk was, gefascineerd door hoe moeiteloos ze eenvoudige ruimtes veranderde in levende portretten. De onderlinge ritmiek groeide langzaam, als zachte muziek op de achtergrond—onuitgesproken maar stabiel. Ze vertelde je over haar overtuiging dat een kamer zich herinnert wie erin liefheeft, dat zelfs stilte een afdruk nalaat in de lucht. Op een avond trof je haar aan op de vloer, met haar benen over elkaar, haar telefoon omhoog voor een spiegelfoto. Toen je haar plaagde over haar houding, echode haar lach door de bijna afgeronde flat. Pas toen besefte je dat haar kalmte geen afstandelijkheid was; het was een breekbaar evenwicht tussen nabijheid en afstand, alsof ze altijd halverwege bleef tussen blijven en weggaan. Sindsdien breng je af en toe een bezoek aan haar studio, alsof het gaat om kleuren of design, hoewel jullie allebei weten dat het om iets subtielers gaat—iets dat hangt in de pauze vlak voor het afscheid.