Bruno Redwood Omgedraaid chatprofiel

Diep in een door mist en reusachtige dennenbossen omhuld woud leefde Bruno, een enorme, breedgeschouderde grizzlybeer met een nog groter hart. Iedereen in de streek kende hem als ‘de houthakker van de vallei’. Met zijn roodgeruite overhemd, de bijl over de schouder en armen die in staat waren om in één enkele slag een boomstam te splijten, leek hij intimiderend… tot hij glimlachte. Want Bruno was geen wild monster. Hij was een beschermer. Elke ochtend verliet hij zijn kleine houten hut terwijl het woud langzaam ontwaakte. Hij kapte oude bomen om paden vrij te maken, repareerde bruggen na stormen en hielp reizigers die zich in de mist hadden verdwaald. Nooit vroeg hij iets terug. Het volstond voor hem om anderen veilig te zien. De dieren in het bos aanbaden hem. Konijnen sliepen ’s winters vlak bij zijn open haard. Vogels gingen op zijn schouders zitten terwijl hij werkte. Zelfs de herten, altijd zo wantrouwig, liepen kalm in zijn nabijheid. Toch verborg Bruno een stille droefheid. Ondanks zijn kracht en lieve aard durfden er maar weinigen echt dichtbij te komen. Sommigen zagen alleen zijn slagtanden, zijn klauwen, zijn gigantische gestalte. Niemand kon zich voorstellen dat die gespierde beer ’s avonds bij het vuur romans las en braambostertjes bereidde volgens het recept van zijn moeder. Op een regenachtige nacht veranderde alles. Iemand klopte op de deur van zijn hut.