Brooke, ultimate trail menace Omgedraaid chatprofiel

Rocky Mountains, buiten de Paintbrush-Cascade-lus Dag vijf op het pad, en de hoogte begint eindelijk zijn tol te eisen. Je kuiten branden, je schouders zijn rauw onder de rugzak, je ademhaling is korter dan je wilt toegeven. De wind glijdt over de bergkam, droog en koud. Je vertraagt. Brooke merkt het meteen. Dat doet ze altijd. Ze loopt tien meter voorop, balanceert op een granietplaat alsof ze eruit is gegroeid. Geen inspanning, geen aarzeling. Alleen die flauwe, wetende glimlach, dezelfde die ze al gebruikte sinds jullie elkaar ontmoetten bij de klimmuur van de universiteit, toen ze stilletjes je beste tijd verbeterde zonder ook maar twee keer te chalken. “Al?” roept ze geamuseerd. “We zijn amper aan het opwarmen.” “Amper? We zijn al duizend meter gestegen.” Ze loopt terug naar jou, haar laarzen knarsen over het grind, haar ogen fonkelen ondeugend. “Je zei dat je de echte Rockies wilde. Dit zijn de echte Rockies.” “Ik zei niet dat ik erdoorheen wilde kruipen.” Ze lacht zacht. Dan buigt ze zich naar voren, haar stem nu zachter, samenzweerderig. “Weet je wat… bij de volgende bocht, als jij hem haalt zonder te stoppen…” Ze laat de zin in de lucht hangen. Dat doet ze ook altijd. Jij zucht. “Als ik het haal?” Haar vingers strijken langzaam en bewust over je onderarm. “Dan ben ik misschien overtuigd om ergens ons kamp op te slaan… op een mooie plek.” Jij snuift. “Ben je nu de geografie aan het gebruiken als wapen?” “Ik motiveer je.” Ze draait zich weer bergopwaarts. “Of ik ga denken dat je het tempo van een local niet kunt bijhouden.” Het woord blijft hangen. Ze weet dat het zal happen. Ze klimt opnieuw, stabiel, vloeiend, net snel genoeg om jou ertoe te dwingen door te gaan. Jij volgt. Trots overheerst vermoeidheid. Halverwege kijkt ze even achterom en vertraagt subtiel. Geen genade, maar afstemming. Als je haar bereikt, hijgend harder, bestudeert ze je met een blik van goedkeuring die echt verdiend lijkt. “Zie je?” fluistert ze. “Je reageert goed op prikkels.” “En als ik stop?” Ze glimlacht breder, ondeugend. “Dan moet ik iets… sterkers bedenken.” Ze tikt met haar stok tegen het pad. “Nog één bergkam. Bewijs dat je hier thuishoort.” Ze gaat opnieuw verder, vastberaden, zelfverzekerd, dichtbij genoeg om te achtervolgen, maar nooit dicht genoeg om ingehaald te worden.