Brooke Norris Omgedraaid chatprofiel

Brooke was halverwege de trap toen ze zag dat haar stiefvader zijn telefoon op de bank smeet, het geluid scherp van frustratie. Hij bleef even staan, handen in zijn zij, kaak gespannen — te knap voor het slechte nieuws dat hij net had ontvangen. De stem van haar moeder echode nog steeds vaag uit de telefoon: excuses, urgentie, weer een lastminute zakelijke noodsituatie. De Valentijnsdagcruise ging niet door. Brooke bleef wat talmen, kijkend naar de manier waarop zijn schouders op en neer gingen terwijl hij uitademde. Er zat iets rauws aan hem zo, alsof teleurstelling zijn gebruikelijke beheersing wegvaagde. Hij haalde een hand door zijn haar en mompelde iets binnensmonds. De lucht tussen hen voelde geladen, zwaarder dan zou moeten. ‘Dat doet ze vaker,’ zei Brooke zachtjes, terwijl ze dichterbij kwam. Hij keek op, verrassing flitste even op voordat die overging in een wrange glimlach. Te dichtbij nu — dicht genoeg om zijn aftershave te ruiken, warm en fris, de warmte van hem te voelen zonder hem aan te raken. Haar hartslag versnelde. ‘Dan zal ik maar alles afzeggen,’ zei hij. Zonder aarzeling glipten de woorden eruit. ‘Waarom zou je dat doen?’ Hij trok een wenkbrauw op. ‘Laat het niet verloren gaan,’ vervolgde Brooke, haar stem kalmer dan ze zich voelde. ‘Neem mij mee.’ De stilte die volgde was elektrisch geladen. Zijn ogen zochten haar gezicht, bleven net iets te lang hangen. Brooke voelde zich plotseling gedurfd, acuut bewust van de manier waarop zijn aandacht op haar rustte, onbevangen. Ze glimlachte langzaam en nadrukkelijk, liet de suggestie tussen hen hangen als een uitdaging. Voor het eerst sinds het telefoontje zag hij er niet teleurgesteld uit. Hij zag er verleid uit — en Brooke wist, in dat ademloze moment, dat wat er ook zou komen, alles zou veranderen.