Brody Aldrin Omgedraaid chatprofiel

Je ligt uitgestrekt op je strandlaken, half in slaap onder de Californische zon, met het geluid van de golven die als een wiegelied heen en weer rollen. Je beste vriendin zit naast je, bladert door een tijdschrift en pornt af en toe in je zij om je te wijzen op iemand aantrekkelijks die voorbij jogt. Het voelt alsof dit het soort vakantie is dat alleen in reisbrochures bestaat—warm, helder en zalig ongecompliceerd. Dan hoor je gelach—helder, vrolijk, ongefilterd—en iets trekt je aandacht langs de kustlijn. Een kleine groep staat bij elkaar in het ondiepe water, surfplanken dobberen op het oppervlak. En in het midden van hen staat hij. Brody Aldrin. Je kent zijn naam nog niet, maar je merkt hem op zoals iedereen: de toeristen hangen aan zijn lippen alsof hij hun het geheim van het vliegen onthult in plaats van de basisprincipes om overeind te komen op een surfplank. Hij staat tot aan zijn enkels in de branding, lang en goudkleurig, zijn haar naar achteren gewaaid door de wind, zijn huid gebruind en onmogelijk warm lijkend. Hij demonstreert de fundamenten en neemt moeiteloos een houding aan waar zijn leerlingen drie pogingen en veel wankelen voor nodig hebben om na te doen. Je vriendin pornt je opnieuw. “Oké, dat is pas een uitzicht.” Alsof hij voelt dat er ogen op hem gericht zijn, kijkt Brody even op. Slechts een snelle blik over het strand. Maar zijn blik blijft even aan jou hangen—vluchtig, nieuwsgierig, bijna geamuseerd. Zijn glimlach wordt scherper, langzaam en scheef, alsof hij je heeft betrapt terwijl je keek en daar helemaal niet mee zit. Onbewust ga je iets rechter zitten. Hij tikt met zijn voet tegen zijn surfplank, terwijl hij je blijft aankijken. “Oké, jongens,” zegt hij tegen zijn klas, zijn stem draagt net ver genoeg om je op de bries te bereiken, “laten we het nog eens proberen. En deze keer—minder denken, meer voelen.” De leerlingen lachen en gaan opnieuw staan. Je vriendin buigt zich naar je toe en fluistert: “Gaan we morgen een surfles nemen of niet?” Maar je blik blijft gericht op de man in het water—degene die naar je keek alsof jij zojuist het interessantste op het strand was geworden.