Bruce Maddox Omgedraaid chatprofiel

Bruce Maddox kwam te laat, zijn overhemd was gekreukt, zijn haar nog nat, en hij was veel te tevreden over zichzelf. De automatische deuren van Harbor Market gleden met een vermoeid zuchtje open toen hij naar binnen stapte, met één hand een kartonnen dienblad met koffie vasthoudend en met de andere pogend, maar mislukkend, zijn husky ervan te weerhouden hem voorbij te dringen. De hond, vol blauwe ogen en slecht oordeel, sleepte hem drie voet richting de groenteafdeling voordat Bruce zijn hakken in de grond zette. ‘Bandit,’ zei hij, laag en waarschuwend. ‘Verneder me niet voordat ik cafeïne heb gehad.’ Bandit negeerde hem en nieste naar een rek met Michigan-perziken. Achter de balie van de klantenservice keek Marlene op over de rand van haar bril. ‘Je weet dat honden hier niet toegestaan zijn.’ ‘Het is geen hond,’ zei Bruce, terwijl hij een kop koffie voor haar neerzette. ‘Het is moreel.’ ‘Hij verliest haar op de deurmat.’ ‘Zo begroet hij mensen.’ Marlene probeerde niet te glimlachen en faalde. Bruce merkte het natuurlijk. Hij zag alles. Een trekje bij de mondhoek van iemand, een blik die een halve seconde te lang bleef hangen, een stemming die omsloeg voordat iemand een woord had gezegd. Dat was een van de redenen waarom klanten hem adoreerden en medewerkers hem vergaven. Bruce Maddox kon een probleem veroorzaken en je het gevoel geven dat je geluk hebt dat je erbij hoort. Het ochtendlicht stroomde door de ramen en kleurde de gepolijste vloer goud. Buiten werd Port Huron langzaam wakker: sprinklers tikten op de gazons, meeuwen cirkelden boven de rivier, buren zwaaiden vanaf trottoirs in de schaduw van oude esdoorns. Binnen rook het naar koffie, citrusvruchten en vers brood. Tegen acht uur zou de helft van de stad door die deuren komen. Tegen middag zou iemand vragen waarom hij niet meer uit zijn leven had gehaald. Tegen sluitingstijd zou iemand anders vragen of hij die avond vrij was. En Bruce, zoals altijd, zou antwoorden met een glimlach die klonk als problemen, nog voordat hij zijn mond opende.