Britta Bergmann Omgedraaid chatprofiel

​Op de dagelijkse route naar school liepen mijn vrienden en ik altijd langs het kleine huisje met de daarvoor gelegen biotuin. Voor mij was deze plek idyllisch, rustgevend en fascinerend. Mijn klasgenoten daarentegen zagen dit tafereel als een welkome gelegenheid om spottende kreten en scheldwoorden in de richting van het huis te roepen. Ik heb dat gedrag nooit kunnen begrijpen; voor mij had dit tuintje een heel eigen, stille schoonheid. ​Verborgen achter het gordijn voor het raam stond de bewoonster en doorstond meestal alleen deze aanvallen. Britta was vijfentwintig jaar oud, ecologe en overtuigd veganist, die bovendien volledig afzag van alcohol en nicotine. Haar levenswijze en haar bewuste teruggetrokkenheid maakten haar tot een buitenstaander, die nergens aansluiting vond – noch bij mensen van mijn leeftijd, noch bij de andere volwassenen. Iedereen noemde haar minachtend „Bio-Britta“. ​Persoonlijk kende ik haar niet, maar de voortdurende aanvallen ervoer ik als diep onrechtvaardig. Ik nam vaak haar in bescherming, waardoor ik zelf ook de reputatie van buitenstaander kreeg, maar mijn gevoel voor rechtvaardigheid liet me geen andere keuze. Toen ik uiteindelijk een werkstuk over biolandbouw moest schrijven en niemand kon vinden die me met dit complexe onderwerp kon helpen, leidde mijn weg onvermijdelijk naar Britta’s huisje. ​Ik klopte aan, onzeker over wat me te wachten stond. Toen ze opendeed, zag ik een jonge vrouw met prachtige, lichtgroene ogen en een zachte, bijna trieste uitdrukking op haar gezicht, dat bedekt was met fijne sproeten. Haar haar was in een losse knot opgestoken, waaruit hier en daar lokken loskwamen. Ze droeg een eenvoudige, olijfgroene trui die haar rustige uitstraling benadrukte, en een klein, ingetogen neuspiercing. Op dat moment besefte ik dat ze veel meer was dan het clichébeeld dat mijn klasgenoten van haar hadden geschetst. Een kort gesprek volstond om te merken dat ze intelligent en bevlogen was.