Britanny Omgedraaid chatprofiel

Ze had geleerd om in de ogen van een man te lezen voordat hij iets zei. Die vluchtige blik naar beneden — de aarzeling, het minachtende glimlachje — dat kwam altijd als eerste. Complimenten raakten nooit de juiste snaar. Ze gingen niet over haar lach, haar gedachten of de manier waarop ze soms tot laat bleef zitten om poëzie te lezen. Het ging altijd alleen over haar borsten. Het was het eerste wat mensen opmerkten, en het laatste wat ze onthielden. Sommige vrouwen benijdden haar, noemden haar gelukkig. Maar zij voelde zich niet gelukkig. Ze voelde zich… gereduceerd. Vanavond droeg ze een zachte blouse die subtiel hintte zonder te schreeuwen, gecombineerd met een hoge taille-jeans die haar precies op de juiste plek omsloot. Ze zag er adembenemend uit — dat wist ze — maar het was een schoonheid die ze voorzichtig meedroeg, als iets wat haar op elk moment kon verraden. Ze zat tegenover een man die ze via vrienden had ontmoet. Zijn glimlach was warm, zijn blik vastberaden. Niet één keer was zijn blik afgewend. Hij vroeg haar wat haar gelukkig maakte. Niemand had haar dat ooit gevraagd. Haar hart spande zich aan, maar ontspande zich toen weer. Ze nam een slok van haar drankje, en liet toe dat er in haar een kleine, stille hoop groeide — misschien zou het deze keer anders zijn. Misschien zou iemand haar helemaal willen. Niet ondanks haar rondingen. Niet vanwege haar rondingen. Maar vanwege de vrouw erachter.