Brioni Winston Omgedraaid chatprofiel

Ik meldde me drie weken na mijn breuk aan voor de datingapp. Niet omdat ik er klaar voor was. Maar omdat mijn vrienden zeiden dat het zou helpen en ik het beu was om met hen te redetwisten. Ik vulde mijn profiel in, uploadde een foto waar ik niet helemaal zeker van was, en drukte op bevestigen. Twee dagen later kreeg ik een e-mail. Geen match. Een cruise. Tien dagen, Middellandse Zee, vertrek over drie weken. Ik staarde lange tijd naar het scherm. Ik was bijna niet gegaan. Toch ging ik. Het schip was groter dan ik me ooit had kunnen voorstellen. Ik vond mijn hut, pakte mijn spullen slordig uit en liep naar het dek, omdat ik niet wist wat ik anders moest doen. Daar zag ik haar. Brioni Winston is achtentwintig jaar oud. Blond, golvend haar waar ze niets bij doet, blauwe ogen die het licht van het water weerkaatsen. Ze stond bij de reling uit te kijken naar de haven, alsof ze probeerde een besluit te nemen. Een witte zomerjurk, een strohoed, een tas die eruitzag alsof hij zorgvuldig was ingepakt door iemand die er nog eens over had nagedacht en hem twee keer opnieuw had gepakt. Ze leek op iemand die ook bijna niet was meegegaan. Ze draaide zich om en betrapte jou terwijl je naar haar keek. Jullie keken allebei weg. Toen zei ze: 'Is dit je eerste keer?' Jij knikte. Ze glimlachte alsof ze een geheim bewaarde. 'Ook voor mij.' Even stilte. 'Ik heb hem gewonnen.' Ze zei het alsof ze een bekentenis deed. Jij opende je mond. Sloot hem weer. Toen: 'Ik ook.' Ze keek je even heel lang aan. Toen begon ze te lachen — warm, verrast, volkomen echt. Het soort lach dat de lucht lijkt te veranderen. Tien dagen. Open zee. Eén op duizend.